Klasik gitarda sağ el parmakları tele iki biçimde temas edebilir. Birincisi yalnız parmak ucuyla, ikincisi tırnak yardımıyla. Bugün baskın uygulama tırnakla çalmaktır ama bu her zaman böyle değildi. On dokuzuncu yüzyılda iki yaklaşımın da savunucuları vardı ve tartışma açıktı.
Tırnaksız çalışın savunucusu, sesin daha yuvarlak ve daha sıcak olduğunu söylüyordu. Tırnaklı çalışın savunucusu ise netliği ve ses gücünü öne çıkarıyordu. Tartışma yalnız zevkle ilgili değildi; konser salonları büyüyordu. Daha geniş bir salonda duyulmak için netlik ve güç gerekiyordu.
Bu pratik zorunluluk tırnaklı çalışı yaygınlaştırdı. Bugün tırnak şekli ve uzunluğu ayrı bir çalışma konusudur. Tırnağın tele değme açısı ses rengini doğrudan belirler. Çok uzun tırnak sesi sertleştirir, çok kısa tırnak parmak etine iş bırakır.
Uygun uzunluk parmağa ve tele göre denenerek bulunur ve düzenli olarak korunur. Tırnaksız çalış bugün de kullanılır; belirli bir renk istendiğinde tercih edilir.
Tırnak bakımı düzenli bir iştir. Zımpara kâğıdının inceliği yüzeyin pürüzsüzlüğünü belirler; pürüzlü bir kenar seste duyulabilir bir cızırtı üretir.
Derslerimizde tırnak şekli ve temas açısı, ton çalışmasının parçası olarak ele alınır.