Klasik gitar telleri uzun süre bağırsaktan yapıldı. Bu teller yumuşak bir ses verir ama iki sorun taşır. Birincisi kararsızlıktır; nem ve sıcaklıkla belirgin biçimde değişir. İkincisi dayanıksızlıktır; kısa sürede aşınır ve kopar.
Yirminci yüzyıl ortasında naylon teller yaygınlaştı. Naylon daha kararlıdır, daha uzun ömürlüdür ve akordunu daha iyi korur. Tını da değişti; naylon daha net ve daha parlak duyulur. Bağırsak telin taşıdığı hafif pürüzlü doku kayboldu.
Bu kayıp bir dönem eleştirildi, sonra yeni ses ölçüt hâline geldi. Bas teller ise farklı yapılır; naylon bir çekirdek üzerine metal sarılır. Sarım malzemesi ve sıkılığı bas tellerin parlaklığını belirler. Sonraki yıllarda karbon içerikli teller de geliştirildi.
Bunlar daha ince, daha gergin ve daha parlaktır. Seçim çalgıya ve kursiyerin sağ el ağırlığına göre denenerek yapılır.
Tel takımları gerginlik sınıflarıyla da satılır. Düşük gerginlik daha yumuşak bir çalış hissi verir, yüksek gerginlik ses gücünü artırır ama sol eli daha çok zorlar.
Derslerimizde tel seçimi, çalgının kendi tınısı gözetilerek ve denemeyle belirlenir.