Gitarın tarihindeki en sürekli işlev şarkı eşliğidir. Çalgı solo repertuvara girmeden çok önce sesin altında çalınıyordu. Bu işlev hiç kesilmedi ve bugün de yerleşik kullanım biçimidir. Eşlik çalmak solo çalmaktan farklı bir beceri ister.
Birinci fark bölgedir; eşlik sesin bölgesinden uzak durur. Sesle aynı bölgede çalınan bir eşlik sözü örter. İkinci fark yoğunluktur; söz sürerken doku seyrekleşir. Asıl alan cümleler arasındaki boşluklardır ve buralara kısa cevaplar yerleştirilir.
Üçüncü fark ritimdir; eşlik zamanı kurar ve şarkıcı ona yaslanır. Eşlikte tempo kararlılığı solo icradan daha önemlidir. Dördüncü fark tondur; eşlikte parlak bir ton dikkati çalgıya çeker. Daha yumuşak bir temas noktası ve daha az vibrato tercih edilir.
Beşinci fark tondur ve şarkıcının ses alanına göre belirlenir. Şarkı gitarda rahat çalınan bir tona değil, sese uygun tona aktarılır. Kapo bu aktarımı kolaylaştıran pratik bir araçtır. Eşlik çalışması aynı zamanda armoni bilgisini de doğrudan geliştirir.
Eşlik çalarken şarkının sözü de okunur. Vurgulanacak sözcükleri bilmeyen bir eşlikçi, dokuyu nerede seyrekleştireceğine sezgiyle karar vermek zorunda kalır.
Derslerimizde eşlik çalışması, bölge ve yoğunluk kararlarıyla birlikte yürütülür.