Dinletilerde parçalar arasında kısa konuşmalar yapılır. Bu konuşmalar iyi kullanıldığında programı bağlar. Kötü kullanıldığında ise akışı keser. Birkaç ölçüt işi kolaylaştırır.
Birinci ölçüt kısalıktır; bir ya da iki cümle yeterlidir. İkinci ölçüt somutluktur; dinleyicinin duyabileceği bir şey söylenir. Bir temanın geri döneceği ya da bölümlerin kesintisiz bağlanacağı söylenebilir. Üçüncü ölçüt ölçüdür; eserin anlamı açıklanmaz.
Açıklanan bir eser, dinleyicinin kendi yorumunu kurmasını engeller. Dördüncü ölçüt seçiciliktir; her parçadan önce konuşulmaz. Bilinmeyen ya da çağdaş eserlerde kısa bir çerçeve daha yararlıdır. Tanıdık eserlerde ise konuşmadan geçmek daha iyi çalışır.
Beşinci ölçüt hazırlıktır; söylenecekler önceden yazılır. Doğaçlama konuşma çoğu zaman uzar ve dağılır. Yazılı bir program notu da hazırlanabilir. Bu durumda konuşma daha da kısaltılır; ikisi aynı bilgiyi tekrarlamaz.
Sessizlik de bir seçenektir ve programa akış kazandırır.
Konuşmanın yeri de planlanır. Hangi parçadan önce konuşulacağı önceden belirlendiğinde, sahnede karar verme yükü ortadan kalkar.