Gitar çoğu zaman melodi ya da akor çalan bir çalgı olarak düşünülür. Üçüncü bir kullanım daha vardır: doku üretmek. Bill Frisell'in çalışması bu kullanımın en bilinen örneklerindendir. Doku, belirgin bir melodisi olmayan ama boşluğu dolduran bir ses katmanıdır.
Bu katman birkaç araçla üretilir. Birincisi uzun tutulan seslerdir; gitarın sönen sesi etkilerle uzatılır. İkincisi gecikme ve yankıdır; tek bir nota bir bulut hâline gelir. Üçüncüsü döngü kaydıdır; çalınan bir bölüm kaydedilip tekrarlanır.
Dördüncüsü ses düzeyi denetimidir; nota başlangıçları silinir. Bu araçlar bir arada kullanıldığında çalgı tanınmaz hâle gelebilir. Frisell'in yaklaşımının ayırt edici yanı sadeliktir. Doku üretirken bile az nota kullanır ve boşluk bırakır.
Bu, doku çalışmasında yapılan yaygın hatanın karşıtıdır. Etkiler açıldığında çok nota çalınır ve sonuç bulanıklaşır. Kural basittir: etki arttıkça çalınan nota azaltılır. Çalışma yöntemi tek notayla başlar.
Tek bir ses çalınır ve etkilerin onu nasıl dönüştürdüğü dinlenir.
Doku çalışmasında ses düzeyi denetimi de gerekir. Etkilerle uzayan sesler birikir; düzeyi zamanında düşürmek dokunun tıkanmasını önler.
Derslerimizde doku çalışması, tek notadan başlanarak ve boşluk kuralıyla öğretilir.